W okresie oświecenia stworzono koncepcję społecznych praw naturalnych, czyli tych któŽe człowiek otrzymuje od natury a nie z łaski króla. Uważano, że są one niepodważalne i nikt nie ma prawa ich odebrać. Zaliczano do nich wolność osobistą, rowność wobec prawa, a także nienaruszalność majątku prywatnego. Zasadę panowania monarchów z łaski bożej zastąpiła w oświeceniu idea umowy społecznej. Zgodnie z nią najwyższą czyli suwerenną władzę ma lud, innymi słowy naród państwa, który zawiera umowę z władcą. Obie strony zobowiązane są do przestrzegania określonych zasad. Jeżeli panujący je łamie lud ma prawo pozbawić go władzy. Poglądy takie między innymi przedstawił John Ocknie wszyscy jednak byli zwolennikami monarchii republiki konstytucyjnej czy republiki. Część filozofów popierała oświecony absolutyzm. Ich zdaniem monarcha oświecony kierując się wiedzą powinien przeprowadzać reformy mające na celu poprawę bytu wszystkich mieszkańców państwa, zmniejszenie ucisku poddanych miało zapewnić poprawny rozwój ekonomiczny. Zreformowane prawo znoszące tortury powinno nakładać kary będące środkiem wychowawczym a nie zemstą.