Filozofowie oświecenia zajmowali się między innymi: epistemologią, czyli teorią poznania - zastanawiali się skąd pochodzi wiedza. W XVII wieku dominował racjonalizm znany z prac wielkiego myśliciela poprzedniego stulecia - Kartezjusza, który dowodził, że głównym źródłem poznania jest rozum ludzki. Odmienny pogląd reprezentowali empiryści, a więc przede wszystkim filozofie angielscy. Według nich wiedza ludzka i poznanie wynika z doświadczeń zewnętrznych, zmysłowych, poddawanych autorefleksji. Prekursorem empiryzmu by żyjący w XVI wieku John Lock. W eseju rozważania dotyczące rozumowania ludzkiego głosił, że umysł w chwili narodzin człowieka stanowi niezapisaną tablicę, które zapełnia się treścią w miarę zdobywania doświadczenia. Nowatorskie poglądy głosił Irlandczyk, biskup George Berkeley oraz Szkot David Hume. Empirystą był również najwybitniejszy naukowiec epoki Izaak Newton. Sformułowane przez niego między innymi zasady dynamiki i prawo powszechnego ciążenia stanowiły podstawę fizyki obowiązującej przez kolejne dwieście lat, aż do czasu odkryć Einsteina. Do wielkich uczonych epoki oświecenia należał też szwedzki lekarz i botanik Karol Lineusz.